هر گره یک دانسته؛
هر ردیف یک مقاله.

ابرش تغییر ملایم تُن یک رنگ در نوارهایی از فرش است که معمولاً به صورت خطوط افقیِ روشن‌تر یا تیره‌تر در زمینه دیده می‌شود. علت آن رنگرزی نخ در دسته‌های کوچک و جداگانه است و در فرش‌های روستایی و عشایری نشانهٔ اصالت شمرده می‌شود. فقط ابرش ناخواسته و شدید عیب به حساب می‌آید و باید آن را از لکه، رنگ‌دوانی و نقاشی روی فرش تشخیص داد.

پلی‌استر پرمصرف‌ترین لیف جهان است و در فرش بیشتر در خاب‌های بلند و نرم به کار می‌رود، چون تاب را خوب نگه می‌دارد و مقاومت سایشی خوبی دارد. ویسکوز لیفی سلولزی و بازسازی‌شده است که جذب رطوبت بالایی دارد، اما در حالت خیس استحکامش به‌شدت کم می‌شود. آنچه در بازار «نخ بامبو» نامیده می‌شود معمولاً همان ویسکوز ساخته‌شده از خمیر بامبوست.

گبه فرشی گره‌دار، پشمی و پرزبلند است که عشایر و روستاییان ایران با تراکم گره کم و طرح‌هایی بسیار ساده می‌بافند. زمینه‌های بزرگ یکدست، نوارها و پیکره‌های هندسیِ انسان و جانور نشانهٔ آشنای گبه است. برخلاف گلیم، گبه پرز دارد و از خانوادهٔ قالی است، هرچند درشت‌باف‌تر و ضخیم‌تر از بیشتر قالی‌هاست. گبه از دههٔ ۱۹۸۰ در بازارهای غربی محبوب شد و امروز تقلیدهای کارخانه‌ای و خارجی فراوانی از آن وجود دارد.

فرش در دورهٔ قاجار از یک صنعت عمدتاً داخلی به یکی از بزرگ‌ترین کالاهای صادراتی ایران بدل شد. از دههٔ ۱۸۷۰م شمار دارها و صادرات به‌شدت افزایش یافت؛ سرمایهٔ این رونق در آغاز از بازرگانان تبریز و کرمان بود و سپس شرکت‌های خارجی مانند زیگلر (با نمایندگی‌هایی از ۱۸۶۷م) و OCM (از ۱۹۱۱م) تولید را سامان دادند. ارزش صادرات در ۱۹۰۶–۱۹۰۷م به اوج رسید.