فرش معاصر، هوش مصنوعی در طراحی نقشه و فناوریهای نوین صنعت فرش.
فرش معاصر ایران در سدهٔ چهاردهم خورشیدی (حدود ۱۹۲۱ تا ۲۰۲۱م) گونههای تازهای چون فرش هنری، فرش مدرن، تابلوفرش و فرش حجمی را تجربه کرد. پژوهشی که در ۱۴۰۵ در فصلنامهٔ «جلوهٔ هنر» منتشر شد، این دوره را «دوران گذار» و این دگرگونیها را «جریان نوگرایی فرش ایران» مینامد. به باور نویسندگان، پارادایم نو جای پارادایم سنتی را نگرفته و این دو همزمان وجود دارند.
هوش مصنوعی در طراحی فرش بیشتر با روش «انتقال سبک عصبی» آزموده شده است؛ روشی که سبک یک تصویر را بر محتوای تصویری دیگر مینشاند. پژوهشی در دانشگاه شهید باهنر کرمان با ترکیب روشهای Style-Swap، گاتیس و CLIPStyler نقشههایی برای «فرش ایرانی مدرن» ساخت و آنها را با پرسشنامه ارزیابی کرد. در کنار طراحی، بینایی ماشین برای تحلیل طرحهای تاریخی و بازرسی عیوب بافتهها نیز به کار میرود، هرچند بسیاری از این کارها هنوز در مرحلهٔ پژوهش یا پیشنهادند.