بافت روبهرو، ویلتون، اکسمینستر، تافتینگ و ژاکارد؛ سازوکار هر روش و تفاوت محصول آن.
اکسمینستر (آکسمینستر) روشی از بافت فرش است که در آن پرزهای بریده ردیفبهردیف وارد پارچهٔ زمینه میشوند و تنها خاب فرش همان خاب دیدهشونده است؛ یعنی برخلاف ویلتون، خاب مرده ندارد. این ویژگی امکان بافت طرحهای پررنگ، نوشته و لوگو را فراهم میکند. گونهٔ غالب امروزی آن اکسمینستر گیرهای-ژاکاردی است و کاربرد سنتیاش فرش هتلها، کشتیهای تفریحی و کازینوهاست.
بافت روبهرو (رویهبهرویه) روشی است که در آن دو فرش همزمان روی هم بافته میشوند: دو پارچهٔ زمینه با نخ خاب به هم دوخته میشوند و تیغهای رفتوبرگشتی خاب را از وسط میبُرد تا فرش «رو» و فرش «زیر» به دست آید. این روش رایجترین روش تولید فرشهای بافتهشده، بهویژه قالیچهها و فرشهای ابعادی است و شانههای ۷۰۰ تا ۱۵۰۰ بازار با همین روش بافته میشوند.
ویلتون روشی از بافت فرش است که در آن نخ خاب مانند چله بافته میشود و هر جا طرح لازم داشته باشد از سطح زمینه بالا میآید. در بافت سیمیِ کلاسیک، حلقههای خاب روی سیمهای فلزی ساخته میشوند: اگر سر سیم تیغه داشته باشد خاب بریده و فرش «ویلتون» به دست میآید و اگر نداشته باشد حلقهها میمانند و فرش «بروکسل» ساخته میشود. ویلتون سیمی امروز بیشتر برای فرش سرتاسری مرغوب مسکونی و قراردادی به کار میرود.
ژاکارد دستگاهی است که روی ماشین بافندگی نصب میشود و تکتک نخها را جداگانه انتخاب میکند تا نقش مورد نظر در پارچه یا فرش پدید آید. ضمیمهٔ کارتدار ژاکارد را ژوزفماری ژاکارد فرانسوی در ۱۸۰۴–۱۸۰۵م معرفی کرد و فرش بروکسل نخستین فرشی بود که با آن بافته شد. ژاکارد الکترونیکی امروز به جای کارتهای سوراخدار، فایل رایانهای طرح را میخواند و در همهٔ روشهای بافت فرش ماشینی، از روبهرو تا اکسمینستر، نقش را میسازد.
فرش تافتینگ کفپوشی است که در آن ردیفی از سوزنها نخ خاب را در یک زیرهٔ ازپیشآماده فرو میکنند و حلقه میسازند؛ سپس پرزها با لایهٔ لاتکس محکم میشوند. این روش از مکانیزهشدن رودوزی «کندلویک» در آمریکا پدید آمد و امروز روش غالب تولید کفپوش نساجی است؛ به طوری که بیش از ۹۰ درصد فرش آمریکا تافتینگی است. فرش تافتینگ بافته نمیشود و ثبات ابعادی آن به لایههای پشت فرش وابسته است.